برای رویاهای غیر قابل دسترس ما فقط دوحالت وجود داره؛ یا اینکه در یک سیاره ناشناخته در حال رشد هستن و روز به روز ما با رویاپردازی بیشتر داریم تغذیه شون می کنیم ، یا اینکه توسط آدمهایی در یک جغرافیای دیگه دزدیده شدن ، که این روزها با پیشرفت تکنولوژی و وجود شبکه های اجتماعی می تونیم پیداشون کنیم و ته دلمون به کسی که در حال زندگی کردن رویای ماست بگیم :رویا دزد ! مسلما به تعداد رویا پردازی های ما آدمهای متفاوت ، شغل های متفاوت، خانه های متفاوت وهزاران رویای متفاوت دیگه وجود داره. و چیزی که به وضوح میتونم ببینم این هست که در یک سیاره ی دیگه کتابفروش یا گلفروش هستم و در شرایط دیگری که احتمالا کمی جوانتر هستم یک کافه دنج باز کردم و روی در آن نوشته ام: [صندلی های این کافه برای تولد های پر سر و صدای شما هرگز رزرو نخواهد شد ، لطفا سوال نفرمایید.]

فکر می کنم بیشتر رفاقت های عمیق و ماندگار در دوران تنهایی آدم ها شکل می گیرد. وقتی دو آدم تنها با هم دوست می شوند و تمام وقتشان برای هم است! چرا که زمان هایی را که آنها باهم گذرانده اند و از تصمیم ها و حرف هایی از هم، برای آینده شان خبر دارند که بدون هیچ نیت و قصدی و درست از ته دل برآمده است .

آغوشت شبیه خواب دم صبح است،

پنج دقیقه بیشتر

پنج دقیقه بیشتر

حتی یک دقیقه بیشتر ...

از هر لحظه ای که با تو گذشت شاپرک هایی به روز و شب پره هایی نورانی به شب اضافه شد، از هر لحظه ای که با تو گذشت رنگ هایی به بوم خاک خورده و سیاه و سفید زندگی اضافه شد. از هر لحظه ای که با تو گذشت به کودکانی که خانواده اشان ، به آورگانی که سرزمینشان، به عاشقانی که آغوششان را پیدا کردند اضافه شد. از هر لحظه ای که با تو گذشت نور ستاره ای به اسمان تاریک شب اضافه شد. تو خوب بودی،خوبی بودی .... تو باران بودی در سال خشک سالی ، نسیم خنک بودی در چله تابستان، گرما بودی در میان برف و بوران تو سپید بودی ....تو سبز بودی... تو تمام امنیت، تو صلح بودی ...

خشونت فقط دستهای بزرگ تو و بدن کبود من نیست.

خشونت چشم های تو و قسمتهایی از بدن من است که دوست ندارم تو آنها را ببینی.

خشونت دست های تو و قسمت هایی از بدن من است که دوست ندارم تو آنها را لمس کنی.

خشونت دهان تو و بدن من است که دوست ندارم تو درباره ی آن حرف بزنی.